Φανταστείτε τον άνθρωπο και το σύμπαν γύρω του σαν ψάρια μέσα σε μια θάλασσα, όχι νερού αυτή τη φορά, αλλά ενέργειας. Αυτή είναι, σε ένα μόνο πρόταση, η εικόνα που άφησε πίσω του ο Βίλχελμ Ράιχ για την οργονική ενέργεια. Δεν πρόκειται για κάτι σπάνιο ή απόμακρο, αλλά για ένα στοιχείο τόσο πανταχού παρόν όσο το ίδιο το νερό της θάλασσας, μέσα στο οποίο είμαστε συνεχώς βυθισμένοι χωρίς καν να το αντιλαμβανόμαστε.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1930, ανάμεσα στη Νορβηγία και στην πολιτεία Μέιν των Ηνωμένων Πολιτειών, ο γιατρός και ερευνητής Βίλχελμ Ράιχ έφτασε σε ένα συμπέρασμα που θα άλλαζε για πάντα τη δική του πορεία, αλλά και την πορεία όσων ασχολήθηκαν έπειτα με τη μελέτη της ζωτικής ενέργειας. Ύστερα από περίπου είκοσι χρόνια συστηματικής έρευνας πάνω στη βιοενεργειακή λειτουργία του ανθρώπινου οργανισμού, ο Ράιχ κατέληξε στην ύπαρξη μιας αρχέγονης, κοσμικής μορφής ενέργειας. Την ονόμασε οργονική ενέργεια.
Γύρω του συγκροτήθηκε σταδιακά ένας κύκλος επιστημόνων, γιατρών, ψυχιάτρων, φυσικών και βιολόγων, που ασχολήθηκαν με την τεκμηρίωση και τη μελέτη του φαινομένου. Κι όμως, παρά το εύρος αυτής της δραστηριότητας, η ανακάλυψη δεν διαφημίστηκε ποτέ με τον τρόπο που θα περίμενε κανείς από κάτι τόσο ριζοσπαστικό. Ο ίδιος ο Ράιχ επέλεξε συνειδητά μια πολιτική χαμηλών τόνων, πιστεύοντας πως η καλύτερη διάδοση μιας ιδέας δεν είναι ο θόρυβος γύρω της, αλλά η αργή, οργανική της ενσωμάτωση στη σκέψη όσων είναι έτοιμοι να την υποδεχτούν. Η γνώση για την οργόνη εξαπλώθηκε έτσι με τον ρυθμό ανάπτυξης ενός δέντρου, όχι με την αστραπιαία λάμψη μιας μόδας που σβήνει το ίδιο γρήγορα με το που ανάβει.
Μια ενέργεια που ζει μέσα μας και γύρω μας
Η κεντρική ιδέα της οργονομίας είναι απλή στη διατύπωσή της, αλλά τεράστια στις προεκτάσεις της. Υπάρχει μια συγκεκριμένη μορφή ενέργειας που κινεί και συντηρεί κάθε έμβια ύπαρξη, από το μονοκύτταρο οργανισμό μέχρι τον άνθρωπο. Αυτή η ενέργεια δεν περιορίζεται στο εσωτερικό του οργανισμού. Βρίσκεται εξίσου στην ατμόσφαιρα που μας περιβάλλει και μάλιστα η εσωτερική μας ζωτική ενέργεια αντλείται συνεχώς από αυτό το εξωτερικό, ατμοσφαιρικό απόθεμα. Τίποτα άλλωστε, δεν μπορεί να υπάρχει μέσα σε έναν οργανισμό αν δεν προϋπάρχει πρώτα στο περιβάλλον του.
Ο Ράιχ δεν αρκέστηκε σε μια θεωρητική διατύπωση. Επιχείρησε να τεκμηριώσει την ύπαρξη αυτής της ενέργειας με κάθε διαθέσιμο πειραματικό μέσο της εποχής του, οπτικά, θερμικά, με ηλεκτροσκόπιο, με μικροσκόπιο, ακόμα και με μετρητή Γκάιγκερ και ειδικό όργανο μέτρησης του οργονικού πεδίου. Τα ευρήματα αυτά συγκεντρώθηκαν αργότερα στο βιβλίο του για τη βιοπάθεια του καρκίνου, ένα από τα κείμενα αναφοράς για όποιον θέλει να μελετήσει σε βάθος την πειραματική πλευρά της οργονομίας. Σύμφωνα με τις παρατηρήσεις του, η οργόνη διαπερνά κάθε μορφή ύλης, όμως όχι με την ίδια ταχύτητα παντού, και τα μεγαλύτερα ατμοσφαιρικά της ρεύματα κινούνται σταθερά από τη δύση προς την ανατολή, μια κίνηση που ο ίδιος συνέδεσε με την περιστροφή του πλανήτη μας.
Για να γίνει αυτό αντιληπτό, ο Ράιχ κάλεσε τους συγχρόνους του να ξαναδούν με νέα μάτια φαινόμενα που η επιστήμη είχε ήδη κατηγοριοποιήσει, χωρίς όμως να τα έχει πραγματικά εξηγήσει.
# Τα λεγόμενα «κύματα θερμότητας» πάνω από βουνοκορφές και δρόμους δεν συμπεριφέρονται καθόλου σαν θερμότητα. Παρατηρούνται ακόμα και σε ακραίο ψύχος, ενώ εξαφανίζονται ξαφνικά πριν από καταιγίδες, κάτι που καμία θεωρία περί ζέστης δεν μπορεί να εξηγήσει.
# Ο «στατικός ηλεκτρισμός» της ατμόσφαιρας παρουσιάζει μια αντίφαση που η κλασική ηλεκτροφυσική δυσκολεύεται να λύσει, ο αέρας είναι ταυτόχρονα γεμάτος με αυτή την ενέργεια και ταυτόχρονα καλός μονωτής του ηλεκτρισμού. Δύο ιδιότητες που, αν επρόκειτο πράγματι για ηλεκτρισμό, δεν θα μπορούσαν να συνυπάρχουν.
# Η «κακή ορατότητα» που ταλαιπωρεί τους αστρονόμους, το τρεμόπαιγμα δηλαδή του αέρα γύρω από τα άστρα, αποδίδεται στην ίδια αόρατη, κυματοειδή κίνηση της ατμοσφαιρικής ενέργειας.
Το γαλάζιο σημάδι της ζωής
Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά ίχνη της οργονικής ενέργειας είναι το χρώμα της. Το γαλάζιο, ή μια απόχρωση γαλανόγκριζου, εμφανίζεται ξανά και ξανά εκεί όπου η ζωή ή η ατμοσφαιρική ενέργεια εκδηλώνονται πιο έντονα. Ο ουρανός, τα βαθιά νερά των ωκεανών, οι σκιές πάνω στο χιόνι, τα μακρινά βουνά, το πρωτόπλασμα κάθε κυττάρου όσο αυτό παραμένει ζωντανό, η φωσφορίζουσα λάμψη του σάπιου ξύλου, η ουρά της πυγολαμπίδας, το βόρειο σέλας, ακόμα και η φωταύγεια που εμφανίζεται μέσα σε έναν απόλυτα σκοτεινό χώρο επενδυμένο με μέταλλο, όλα μοιράζονται αυτή την ίδια απόχρωση. Δεν είναι σύμπτωση ούτε ότι το πλέον καθαρό νερό και το υγρό οξυγόνο είναι κι αυτά γαλάζια, εφόσον και τα δύο λειτουργούν ως πρωταρχικοί φορείς της οργόνης μέσα στη φύση. Ο ίδιος ο πλανήτης μας φέρει αυτό το αποτύπωμα σε πλανητική κλίμακα, αφού οι φωτογραφίες από το διάστημα δείχνουν τη Γη τυλιγμένη σε ένα βαθύ γαλάζιο περίβλημα ενέργειας.
Το χρώμα αυτό δεν είναι σταθερό, αλλά μεταβάλλεται ανάλογα με την ένταση και τη συγκέντρωση της ενέργειας τη δεδομένη στιγμή. Το καλοκαίρι, όταν φυτά και καρποί απορροφούν και συγκεντρώνουν ένταση ατμοσφαιρικής και γήινης ενέργειας, το πράσινο των φύλλων δεν είναι παρά ο συνδυασμός του κίτρινου με το γαλάζιο της οργόνης. Το φθινόπωρο, καθώς η ενέργεια αποσύρεται προς το εσωτερικό της γης, το γαλάζιο υποχωρεί από τα φυλλώματα και αυτό που μένει είναι το κίτρινο του φθίνοντος φυτού. Πρόκειται για την ίδια εναλλαγή φόρτισης και εκφόρτισης που διέπει κάθε έμβιο σύστημα.
Η αρχή πίσω από τον συσσωρευτή
Η οργονική ενέργεια, σύμφωνα με τον Ράιχ, είναι πανταχού παρούσα. Δεν εγκλωβίζεται, δεν απομονώνεται από τον υπόλοιπο κοσμικό της όγκο, μόνο συγκεντρώνεται σε διαφορετικές πυκνότητες ανάλογα με τις συνθήκες. Δύο ιδιότητες της ύλης στέκονται στο κέντρο αυτής της συγκέντρωσης: τα υλικά που μονώνουν καλά τον ηλεκτρισμό απορροφούν εξίσου καλά την οργονική ενέργεια, ενώ τα μέταλλα κάνουν το αντίθετο, την προσελκύουν στιγμιαία για να την απωθήσουν αμέσως μετά. Αυτή η διπλή αρχή, απορρόφηση από τη μια πλευρά και ανάκλαση από την άλλη, είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίστηκε κάθε συσσωρευτής οργονικής ενέργειας που κατασκευάστηκε έκτοτε, από τον Ράιχ και τους συνεχιστές του.
Στο Orgonodrome, η κατανόηση αυτής ακριβώς της αρχής, της εναλλαγής οργανικού και μεταλλικού στρώματος, είναι το σημείο εκκίνησης για κάθε Orgonion που κατασκευάζουμε.
Ζωντανή και νεκρή ζωή
Όταν η ροή της οργόνης παραμένει ελεύθερη, το αποτέλεσμα είναι αυτό που θα ονομάζαμε Ζωντανή Ζωή, μια κατάσταση συγχρονισμού με το ίδιο το ρεύμα της ενέργειας που μας διαπερνά. Όταν όμως αυτή η ροή στρεβλώνεται ή μένει στάσιμη, το αποτέλεσμα είναι ακριβώς το αντίθετο. Ζωή που κινείται μεν, αλλά χωρίς πραγματικό συγχρονισμό με την πηγή της. Σε αυτή τη διάκριση βρίσκεται τελικά το νόημα κάθε προσπάθειας να επαναφέρουμε τη ροή εκεί όπου έχει σταματήσει.
